dżej

web 3.0 2011-03-27 15:45:31

today's note is sponsored by: Ian Brown - Just like you

Przeczytałam i obejrzałam materiały o Web 3.0 na platformie i wciąż nie byłam pewna o co tym ludziom chodzi. Aż trafiłam na ten artykuł.

Web 3.0, w skrócie, pomysł na pozbawienie nas kłopotu dłużących się poszukiwań w sieci. Sieci semantyczne wyszukiwałyby informacji na nasz temat ze wszelkich źródeł i łączyły je z zadaniami, jakie chcielibyśmy im powierzyć. Niemalże 100% personalizacji.

Wyobraźmy sobie, że wybraliśmy się na zakupy, jesteśmy w parku rozrywki, siedzimy w teatrze bądź podróżujemy. Przy sobie mamy urządzenie bezprzewodowe z możliwością komunikacji z internetem (np. telefon, PDA). Razem z nami podróżuje nasz osobisty asystent - aktywny, inteligentny program umieszczony na tymże urządzeniu, któremu możemy zlecać szereg zadań. Dla przykładu, w momencie gdy przechadzamy się w centrum miasta lub pobliżu sieci sklepów, możemy poinstruować naszego asystenta, aby znalazł nam sklepy, które posiadają artykuły nam potrzebne (oraz być może nawet wynegocjować zniżki lub wyszukać najtańsze), znaleźć restauracje (które by nam odpowiadały oraz zarezerwować miejsce dla nas) lub pomóc zlokalizować przyjaciół, którzy mogą również być w tym rejonie. Nasz asystent mógłby natychmiastowo dokonać zakupów, porównać ceny poszukiwanego produktu w pobliskich sklepach lub nawet w sklepach internetowych, a co najważniejsze oszczędzić mnóstwo czasu.

Brzmi cudownie?
Owszem, ale z drugiej strony jak bardzo może nas to rozleniwić? Sama często łapię się na tym, że nie chce mi się sięgać po telefon, żeby sprawdzić czyjść nr telefonu i namiętnie poszukuję go na liście ostatnio wysłanych z sieci smsów. Coraz częstsze jest uzależnienie od internetu. Jeśli szczerze przyjrzymy się ile czasu trwonimy zupełnie bezproduktywnie przed ekranem naszego laptopa/iPada/whatever, niektórzy z nas mogą się przerazić. Co stanie się, gdy sieć będzie potrafiła za nas załatwić prawie wszystko? To wspaniale, że będzie można np. uniknąć niektórych czasochłonnych wypraw po rzeczy, których możemy w danym miejscu wcale nie dostać, ale z drugiej strony, czy nie przyklei nas na stałe do naszych małych gadżetów? Czy potraficie z czystym sercem powiedzieć, że jesteście w stanie w kontrolowany i produktywny sposób korzystać z dzisiejszych dobrodziejstw internetu? Bo ja niestety nie.

skomentuj (0)

do you need to get off facebook? 2011-03-26 21:06:31

today's note is sponsored by: The Decembrists - Engine driver

Widziałam już to wideo jakiś czas temu. Nie powiem, że zrobiło na mnie tak pioronujące wrażenie, że zaraz skasowałam konto na fejsbuku, co to to nie, ale jednak dało sporo do myślenia. To jeden z takich sygnałów, które ostatnio do mnie dochodzą, coraz bardziej utwierdzając mnie w przekonaniu, że portale społecznościowe tworzą i podtrzymują niezwykle płytkie znajomości. To trochę jak ze szkołami w USA, gdzie uczniowie co chwilę zmieniają grupę, w której się uczą i od dziecka przyzwyczajają się do szybkiego nawiązywania kontaktów, której jednak w nielicznych przypadkach przeradzają się w przyjaźnie. Ostatnio miałam okazję poznać wielu nowych ludzi. Może nawet za wielu jak na tak krótki czas. Tak wielu, że zmęczyłam się tym i wycofałam na jakiś czas z życia towarzystkiego w pojęciu imprez czy wyjść w dużych grupach. Wolę rower z dobrą koleżanką ;)

Zaczęłąm przeglądać listę znajomych i zastanowiło mnie, z iloma ludźmi nie mam zupełnie kontaktu. Zrobiłam "czyszczenie" i zeszłam ponieżj 500 znajomych. A kim jest dla mnie reszta? Mam dużo przyjaciół i dobrych znajomych, z którymi widuję się w "realu" (albo w tesco ;]). Są osoby ze studiów, z liceum, z podstawówki, znajomi znajomych... po prostu masa ludzi, których może trochę głupio, może trochę żal wyrzucać, w sumie czasem się do siebie odzywamy, a poza tym zawsze znajdzie się ktoś, do kogo warto mieć kontakt, bo na czymś się zna/czymś się zajmuje/o co można spytać/w czymś może pomóc. Egoistyczne? Nie wierzę, że jestem jedyną osobą, która tak myśli. Poza tym, może moja mordka w czyichś kontaktach też się komuś kiedyś przyda...

skomentuj (0)

o wyższości facebooka nad gronem. a może nie do końca...? 2011-03-25 16:31:52

today's note is sponsored by: Barrie Gledden - Sex appeal

Ktoś napisał na forum na platformie naszego cudnego kursu, że jego ulubioną stroną www jest grono (naprawdę głupio się jakos czuję musząc wracać do tematyki blogów i grona, może zwyczajnie się starzeję...). Moja pierwsza myśl: Pff, grono? Kto używa jeszcze grona?

No dobrze, ale już 2 lata temu Grono osiągnęło 2 miliony użytkowników, więc chyba jednak coś jest na rzeczy...

Jeśli chodzi o "obrany kierunek prac", to jak dla mnie, było to jedynie ewidentne ściąganie funkcji z fejsbuka. Patrząc na daty mojej aktywności gronowej, przestałam go używać mniej więcej w momencie rozpoczęcia rocznej przerwy na studiach. Po niej już po prostu nie wróciłam.

Bo po co, skoro:
1) Na fejsbuku mam nie tylko znajomych z Polski, ale także zagranicznych, z którymi zwykle trudniej podtrzymać kontakt poza internetem.
2) Jest tam czat - coś, co grono wprowadziło o wiele później i, szczecze mówiąc, nie widziałam tam chyba nigdy nikogo z moich znajomych, podczas gdy średnia osób na moim czacie fejsbukowym w ciągu dnia wynosi ok 30 (oczywiście, najwięjcej w godzinach pracy ;]).
3) Jest o wiele więcej aplikacji, a te powstające na gronie są zwykle kopią fejsbukowych albo się na nich wzorują.
4) Wygląd... cóż, znów grono ściągnęło z fejsbuka i wcale dobrze na tym nie wyszło.

Niedawno miałam okazję obserwować moich kilka lat młodszych znajomych erasmusów, którzy na przemian siedzieli na fejsbuku lub tuenti na zmianę. Tuenti to hiszpański odpowiednik grona. Tylko na zaproszenia, wyglądem ledwie odróżnialny od fejsbuka. Patrzyłam jak na obydwa wrzucają te same zdjęcia i dodają do kontaktów te same osoby, zupełnie nie wiem po co, ale pamiętam, że kiedyś też tak robiłam, i teraz też nie wiem po co. Być może grono stara się iść z postępem i upodabaniać się do fejsbuka, ale w ten sposób będzie zawsze pozostawać krok za nim. Po dalszej analizie i myśleniu nad kolejnymi powodami, dla których używanie grona po prostu nie ma żadnego sensu, uświadomiłam sobie jednak, że jest jedna przewaga grona nad fejsbukiem! Wystarczy porównać obrazki poniżej...


Grono w swoim zamyśle było chyba przede wszystkim miejscem na kontaktowanie się w formie tworzenia forów, czego na fejsbuku jest jak na lekarstwo. Pamiętam doskonale jak wszelkich informacji na temat dyżurów, egzaminów, tematów, pytań, ocen etc. poszukiwałam zawsze na gronach związanych z moimi kierunkami. Oczywiście, można było znaleźć o wiele więcej informacji, o muzyce, o sporcie, o tym jak coś załatwić, gdzie się zapisać na taniec, na jaki film iść do kina itd. Fejsbuk co prawda oferuje opcję tworzenia forów, ale mało kto z niej korzysta, jest to głównie portal opierający swe działanie na komunikacji bezpośredniej za pomocą czatu, komentarzy, wiadomosci i "poke'ów". Gdyby rozwinął fora na skalę, na jaką zrobiło to grono, byłby z pewnością na dany moment, idealnym portalem społecznościowym...

skomentuj (0)

słitaśne dzieciaczki 2011-03-24 15:07:29

today's note is sponsored by: Anorexia Nervosa - Todos somos maricones

Nie wiem jak to się stało, że ten cudowny kawałek nie doczekał się żadnego uploadu na youtube, więc pozwoliłam sobie wrzucić go do sieci osobiście :)

17 lat temu kiedy w moim domu pojawił się pierwszy komputer, nie śniło mi się nawet, że kiedyś będę mogła dzielić się swoim gustem muzycznym z innymi w ten sposób. Internet był moim marzeniem pod koniec podstawówki, ale gdy doczekałam się go wreszcie w trakcie czasów liceum, korzystałam głównie z maila i czatów, czyli do komunikacji. Skrzynki miały bardzo ograniczone rozmiary, więc dzielenie się większymi plikami nie wchodziło w grę. Więc nie wysłałabym nigdy takiej piosenki ani mailem, ani nie wstawiłabym ją na żadną stronę, żeby móc po prostu podesłac komuś link. Nie wspominając już, że internet łączony przez modem telefoniczny był wtedy bardzo wolny i drogi, więc nie raz trzeba było czekać np. do 18, żeby się swobodnie połączyć za niezbyt wygórowaną cenę :) (tak tak, Potocki z pewnością świetnie to pamięta). Mimo iż jestem dość aktywną użytkowiczką internetu, odkrywam wciąż nowe możliwości i nie przestaje mnie zadziwiać ile rzeczy jest dziś możliwych. Zastanawiam się też jakby to było urodzić się już w czasach, kiedy prawie każde dziecko ma dostęp do internetu i może dzielić się czymkolwiek z kimkolwiek...

No właśnie, i tu w mojej głowie rodzi się pewien niepokój. Czytając swoje wypociny na tym blogu sprzed kilku lat, rumieniłam się wiele razy myśląć, jakie to głupoty wypisywałam. MJeszcze większe znalazły się z pewnością w moich pamiętnikach z dzieciństwa. Z tym że pamiętniki można wyrzucić i nikt się nigdy nie dowie co siedziało mi w łepetynie. A gdybym pisała to wszystko publicznie? O zgrozo...

Dzisiejsze dzieciaki zatraciły gdzieś sens prywatności. Publikują wszystko i o wszystkim. Ma to swoje plusy i minusy. Np. opowiadania typu fan fiction, nie są może najwyższych lotów, ale niektórzy wykazują w nich talent pisarski. Niestety są i takie, gdzie dzieciaki wywlekają wszelkie wydarzenia ze swojego życia prywatnego, czasem okraszając je (o metańko najdroższa...) wszelkiego rodzaju błędami od ortograficznych po stylistyczne, nowomową etc., co sprawia, że nie są bynajmniej przyjemne w czytaniu. Jakby ktoś wątpił w moje słowa, to niech rzuci okiem poniżej...

Te blogi to jeszcze nic takiego. Zastanawiam się raczej czy kiedyś nie będzie dzieciakom wstyd za różne "słit focie" z Oświęcimia itp.
W końcu co raz umieści się w sieci, zostaje tam na zawsze...

skomentuj (1)

księga twarzy i inne zasysacze 2011-03-23 12:51:42

today's note is sponsored by: Peter, Bjorn & John - Young Folks

Wczoraj wrzuciłam na fejsbuka link do poprzedniego wpisu, i co? I już nawet komentarze do niego pojawiły się nie na samym blogu, ale na fejsbuku właśnie. Mam wrażenie, że fejsbuk "zasysa" już wszystko po drodze. Postanowiłam przekonać się jak prosto jest "podłączyć" wszystko do fejsbuka. W tym celu postanowiłam wstawić sobie na bloga przyciski like it, facepile i reccomend. Wszelkie istrukcje, po krótkich poszukiwaniach, odnalazłam tutaj Bułka z masłem.

Mamy więc już możliwość podłączenia pod fajsbuka praktycznie jakiejkolwiek strony. Oczywiście, równie prosto możemy "podłączyć" ją pod inne portale, np. twitter, blip, delicious.com (według opisu na stronie to the biggest and tastiest collection of bookmarks in the universe), czy też "zaśledzikować" stronę na nk (choć nie wiem czy śledzik jeszcze działa, bo z nk miałam niewiele wspólnego i dawno już zapomniałam loginu i hasła).

Po co to wszystko? O czym świadczy?
Przychodzą mi do głowy cząstkowe odpowiedzi typu: o zacieśnianiu się globalnej sieci połączeń. Im więcej "miejsc" tworzy się w wirtualnej przestrzeni, paradoksalnie, tym prościej do nich dotrzeć. Portale społecznościowe łączą już nie tylko ludzi jako jednostki, co było teoretycznie ich początkowym przeznaczeniem, ale także całe organizacje, firmy, instytucje. Oprócz tego stały się gigantyczną bazą wymiany linków. Z fejsbuka można dotrzeć już dosłownie wszędzie. Do każdego zakamarka sieci. Wystarczy, że ktoś zalinkuje stronę na swjej tablicy. Chociaż w większosci przypadków jest jeszcze prościej, wystarczy kliknąć już istniejące na stronie I like...

Czy wszystkim się to podoba?
Oczwiście, że nie. Niektórzy widzą w portalach społecznościowych wielki potencjał dla rozwoju biznesu...

...inni z przerażeniem uciekają przed odkrywaniem swoich "intymnych zakątków" na szerszym forum...

Jednak niezależnie od tego czy postaramy się wykorzystać panowanie fejsbuka czy też ograniczyć jego wpływ na nasze wlasne poczynania, jedno jest pewne - zawisko to nie jest już w stanie umknąć nam niezauważone.

skomentuj (0)

o blogach 2011-03-22 23:04:29

today's note is sponsored by: My Chemical Romance - Planetary (GO!)

Jak widać - reaktywacja, trochę wymuszona, ale jednak...

Słowem wstępu, prowadziłam tego bloga przez ponad 6 lat (wow, aż mi się wierzyć nie chce), aż gdzieś, jakoś, z bliżej niesprecyzowanych powodów, zamarł w kwietniu zeszłego roku. Nie ukrywam, że w ramach zadania na studiach (tak, Dżej wieczna studentka, zaplątała się w dwa kierunki i nadal męczy się na V roku drugiego z nich) miałam do wyboru albo przeanalizować czyjść blog, albo stworzyć własny i zapisać na nim kilka przemyśleń na temat Web 2.0. Szczerze, nie chciałam wracać w świat blogów ani poprzez czytanie ani pisanie, ale z dwojga złego wolę już sama coś naskrobać.

Jak już wspomniałam, blog zamarł prawie rok temu. Wtedy też zniknęły z niego wszystkie moje linki do znajomych, ulubionych zespołów, odwiedzanych stron. Czemu? Po pierwsze, przestałam czytać cudze blogi. Nie dlatego, że nie byłam ciekawa co słychać u znajomych, ale moje wirtualne życie towarzyskie przeniosło się prawie w całości na fejsbuka. Czasem, owszem, podczytywałam też blogi osób mi nieznanych, ale teraz już mnie nie ciekawią. Nie "chodziłam" nigdy po blogach śliśle tematycznych, bo wolałam czytać te zabawne, a w ramach szukania czegoś w konkretnej tematyce, przeglądać jednak stron w innej formie niż blogi. Mimo że jeszcze w zeszłym roku na pewnej konferencji zachęcali mnie do czytywania blogów prowadzonych przez innych nauczycieli angielskiego, gdyż można się z nich wiele nauczyć. Podobno. Nie wiem, nigdy się za to nie zabrałam. Czuję trochę jakby mók "czas" blogowy dobiegł końca, czy też dotarł do punktu mocnego ograniczenia.

Bo właściwie po co czytać blogi?
Kiedyś wzruszały mnie opisywane tam historie nieuleczalnie chorych, bawiły perypetie w związkach albo przygody psotnych zwierzaków, ciekawiły przemyślenia znajomych. Istnieje przecież jednak masa innych powodów do czytania blogów. Jak choćby wspomniane wyżej czerpanie informacji/wskazówek od ludzi zajmujących się tym samym co ja. Są blogi polityczne, które czyta się prawie jak codzienną gazetę, ale w przeciwieństwie do gazety, opinie mogą tam być subiektywne do bólu a z autorem można się osobiście pokłócić, zamiast wygrażać mu pod nosem trzymając w ręku kawałek papieru. Są inne blogi tematyczne, np. opisujące podróże (do tego celu w ogóle istnieje oddzielny portal blogowy http://www.mytravelblog.pl/) lub życie w na obczyźnie, z których też czerpiemy pewną wiedzę. Pożyteczne mogą okazać się blogi z recenzjami np. filmów bollywoodzkich ;)

A ja? Ja chyba jednak teraz wolę czytać gazety lub książki w środkach komunikacji miejskiej, ale kto wie...

skomentuj (1)